Spędzając samotnie godziny przed pracą zastanwiam się co mi tak naprawdę jest.
Wiem jedno w mojej głowie i uczuciach panuje pustka i chaos jednocześnie.
Nie jestem w stanie określić tego co mi jest.
Gdy czuję, że jest ok to zaraz wszystko się wali i znowu powraca pustka.
Ale może ta pustka stworzyłam w obronie swoich uczuć.
Może w ten sposób bronię się przed światem.
Przypomina mi się mój wypis ze szpitala...
I diagnoza "Schizofrenia Paranoidalna".
I coś się we mnie buntuje że diagnoza jest zła.
Ale czytając pierwsze notki tego bloga to stwierdzam, że to może być prawda.
Czy to możliwe że miałam psychoze podczas matur?
Ale gdybym ją miała to nie wychodziłabym chyba do ludzi?
Cholera wie co mi jest.
i znowu włącza mi się chaos ..

Kim tak naprawdę jestem?
Nie potrafie sobie odpowiedzieć na to pytanie.
Jest we mnie tyle sprzeczności.
Chaos w głowie mi nie pomaga.
Czy ten chaos mnie kiedyś opuści?
Czy ludzie kiedyś nie będą już mieć mnie mieć za dziwaka?
W pracy pare osób powiedziało mi, że jestem niezły zakręt.
Ale oni nie wiedzą jaką walkę toczę wewnątrz siebie.
Codziennie muszę zmusić się, by wstać z łóżka.
W pracy muszę wysilić się, żeby się uśmiechnąć i udawac, że jest ok.

Był u mnie tata z bratem...
Spędziłam z nimi pare cudownych dni.
Przyjechali jakoś w piątek.
Pare dni wcześniej walczyłam z grypą żołądkową.
Ale i tak nie zwiedziliśmu krakowa:(.
Ale było mi z nimi tak dobrze.
Odjechali o ok 10:40... od tamtej godziny do wieczora ciągle płakałam.
Teraz tak sobie myślę... a co będzie, jeżeli nie przedłużą mi umowy?
Czy mam rzucić studia i wrócić do domu za którym tęsknię?
Czy walczyć dalej mimo, że dostane kolejnego kopniaka od Krakowa?

a w mieszkaniu bez rodziców mieszka się cudownie.
Tylko jest jeden wielki minus :(
Siedzę w tym mieszkaniu sama... z moim chłopakiem mijamy się zmianami :(
I to jest najgorsze bo się wogóle nie widujemy :(

no i niezły chaos mam wgłowie... te skakanie z tematu na temat...

Nawet jeden mały Gest...
Jeden dotyk Nieba...
żeby znaleźć w każdym z Nas...
Jeden wspólny wielki Raj, który da nam skrzydła...
i pozwoli dotknąć gwiazd...
To dla Takich chwil - całe życie wędrówką...

Jeden Dar, jedno własne skrzydło, żeby potem poczuć wiatr...
To dla Takich chwil - całe życie w szaleństwie...

Oto mam moje Małe Niebo...
Oto mam moje Małe Piekło...
Oto mam moją Wielką Ziemię...
Oto mam moje Małe Niebo...
Oto mam moje Małe Piekło...
Oto mam moją Własną Ziemię...
Dlaczego spadam...?

Jeden świt... żeby wznieść się ponad mrok...
Śpij Aniele mój...
Może sen uchroni Cię przed moim złem...

Oto mam moje Małe Niebo...
Oto mam moje Małe Piekło...
Oto mam moją Wielką Ziemię...
Oto mam moje Małe Niebo...
Oto mam moje Małe Piekło...
Oto mam moją Własną Ziemię...
Dlaczego spadam...?

Jeden Mały Wielki Świat...
Dziwny świat w szaleństwie...
Oszukując rajem... niespełnionych marzeń...
Tutaj dzień po dniu...
gaśnie To, co sprawia, że przemija ból...
Hunter - Pomiędzy niebem a piekłem

Wtorkowy dzień zaczął mi się od wbitej drzazgi pod paznokieć.
czyli lipnie. I tak popłynęło...
Może dzisiejszy dzień będzie spokojniejszy.
Czekam na to jak facet od mieszkania zadzwoni do nas się umówić na danie nam kluczy do mieszkania.
Nie wierze , że podpisaliśmy umowę.
Uwierzę w to jak dostaniemy klucze.
Raz już nas tak urządzili, że nie dali namkluczy.

A tak pozatym dalej truję się lekami.
Ale dzięki nim zasypiam.
Tylko dzisiaj coś zasnąć nie mogłam
Nie wiem co pisać. w głowie mam chaos i pustkę jednocześnie.
Nie wiem którą myśl wybrać.
A jak już jest ta myśl to nagle ginie w pustce :(