Nie potrafię na to pytanie odpowiedzieć.
Zakończyłam 8letnią przyjaźń. Miałam tego dosyć. Jej niezdecydowania i tego, że nie potrafi sama podejmować decyzji. Że musi ciągle się z kimś konsultować... Nie chcę tego tutaj pisać. To już nie ma sensu. Ten etap chcę zakończyć.

A z X... już nie wiem. Nie zawsze jest idealnie. Czasami mam ochotę spakować się i wrócić do rodziców. Jednak walczę.
Dzisiaj mi powiedział, że marnuję sobie z nim życie, i że on może się nie doczekać tego aż ja się zetrę.. do 30tki mam 6 lat życia. To jest dużo. A jednak brnę w tym wszystkim bo go kocham. I płakałam gdy zamknęłam drzwi za nim jak wychodził do pracy. Poprosiłam by mnie przytulił. I tak mocno przylgnęłam do jego ciała. Jego smutne oczy. Nie mam siły w nie czasami patrzeć. Wiem, że on tęskni za pewnym etapem swojego życia. Wiem - oboje jesteśmy samotnikami.
Tylko ja nigdy tak nie kochałam. Tak mocno. I teraz łzy płyną.
Nie mam zamiaru się poddać!!