Nie widzę go już drugi dzień.
Wczoraj przeżywałam męki pańskie. Nadzieją był dla mnie jego rower, który spłatał mi figla. Brat wyciągał mnie do ojca na działkę. Mieliśmy pojechać rowerami. Jednak jechałam, spokojnie jak na mnie, chodnikiem. Zjechałam z krawężnika delikatnie, bez szaleństw. I słyszę jakiś dziwny hałas. Myślałam, że to coś z bagażnikiem. Jednak coś z kołem się stało. Przestraszyłam się, że całe tylne koło do wymiany. Jednak jak brat rozebrał rower na części, okazało się, że oś w tylnym kole pękła.
Miałam szczęście po 1, że nie jechałam z górki. Mogłam się nieźle poturbować.
Po 2, że stało się to blisko domu rodziców, a nie gdzieś głęboko w lesie.
I oczywiście ze złości zaczęłam płakać. To kiedy ja będę szczęśliwa? Rower który miał mi dać wolność od tęsknoty się zepsuł.
Jednak brat naprawił. Rower sprawny, tylko muszę uważać przy zmianie przerzutek.

I brat sprawia, że rozłąkę z X odczuwam mniej. Tęsknię i boję się o niego, jednak w mniejszym stopniu. Wiem, że da sobie radę. I wiem też, że trochę zaczyna żałować, że wyruszył beze mnie.